Kasztan jadalny

Historia i pochodzenie: kasztan jadalny (Castanea sativa) pochodzi z obszarów śródziemnomorskich, Kaukazu i Azji Mniejszej. Od czasów starożytnych był powszechnie uprawiany przez Rzymian i Greków ze względu na wysoko odżywcze owoce. W warunkach klimatycznych Polski osiąga zazwyczaj nieco mniejsze rozmiary niż na południu Europy, stanowiąc wspaniałą osobliwość w ogrodach i parkach.

Wygląd i kwiat: okazale rozrastające się drzewo o gęstej, kulistej lub rozłożystej koronie i ciemnej, głęboko spękanej korze. Liście są duże, lancetowate, ostro ząbkowane i błyszczące, jesienią przebarwiające się na piękny, złocistożółty kolor. Kwitnie na przełomie czerwca i lipca – kwiaty męskie są zebrane w długie, żółtawe, silnie pachnące kotki. Jesienią (w październiku) dojrzewają owoce (tzw. marony) – jadalne, słodkawe orzechy zamknięte w gęsto kolczastych, zielono-brązowych okrywach.

Uprawa i wymagania: wymaga stanowisk ciepłych, słonecznych, osłoniętych od mroźnych wiatrów. Najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, piaszczysto-gliniastych, umiarkowanie wilgotnych o odczynie lekko kwaśnym. Należy unikać gleb zwięzłych, ciężkich oraz wapiennych. Młode sadzonki wymagają zabezpieczenia na zimę przed siarczystym mrozem, natomiast starsze drzewa zyskują znacznie wyższą mrozoodporność.